Miras50

Project

De Unie van Turkse Verenigingen zal als federatie samen met erfgoed zelforganisatie vzw Kardelen dit project uitvoeren.

De Unie van Turkse Verenigingen, afgekort UTV, is een federatie van minderhedenorganisaties die in 1993 werd opgericht en in 1995 erkend werd door het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap departement Cultuur, afdeling Volksontwikkeling en Bibliotheekwerk. Met allerhande werkingen, gericht naar een brede doelgroep, tracht de Unie van Turkse Verenigingen een bijdrage te leveren aan de multiculturele samenleving. De bijna 120 afdelingen van de Unie van Turkse Verenigingen zijn heel divers (vrouwen-, meisjes-, jongeren-, sport- en seniorenverenigingen). Deze afdelingen zijn verspreid over Antwerpen, Oost-Vlaanderen, Limburg en Brussel. UTV tracht een bijdrage te leveren aan een harmonieuze samenleving en stimuleert de emancipatie, participatie en integratie van de Turkse gemeenschap in de Belgische maatschappij door het begeleiden en ondersteunen van de verenigingen en het organiseren van kadervormingen, debatten, congressen, culturele activiteiten, enz.

Kardelen is ontstaan binnen de Gentse Turkse gemeenschap, heeft een bijzondere voeling met Turkse cultuur (immigratie) en is zo een uiting van de diversiteit in Vlaanderen. Kardelen (Sneeuwklokje) is actief op het brede culturele terrein (literaire programma’s, tentoonstellingen, theaterbezoek, concerten…). Kardelen is geen in zichzelf gekeerde organisatie, maar een open werking die zowel tegemoet wil komen aan de culturele noden binnen de Turkse gemeenschappen als bruggen wil slaan naar de autochtone gemeenschappen.

Het project ‘Miras 50’ focust op het erfgoed van Turkse migranten in Vlaanderen, sinds de komst van de eerste generatie migranten van Turkse afkomst in België midden de jaren ’60 tot nu. De 50ste verjaardag van het Belgisch-Turks arbeidsverdrag in 1964 vormt de ideale aanleiding om het erfgoed van deze nieuwe Belgen in kaart te brengen en het verder te verwerven, ontsluiten en presenteren in samenwerking met Vlaamse erfgoedorganisaties. Gezien de beperkte aanwezigheid van het betreffende erfgoed in de reguliere erfgoedorganisaties wil dit project bijzonder inzetten op het verwerven van materieel en immaterieel erfgoed vanuit de gemeenschap zelf en vanuit privécollecties. Dit zal ondermeer gebeuren door middel van een interactieve website en het optekenen van een 60-tal levensverhalen in Vlaanderen en Brussel.

Op basis van deze bronnen wordt het verhaal van immigratie, eventuele remigratie en de vaak moeizame integratie in kaart gebracht. Het betreft niet enkel een beeld van de pioniersjaren, maar eerder een dynamisch beeld van de Turkse gemeenschappen. Getoond vanuit het perspectief van de migranten zelf. Meer specifiek wordt erfgoedmateriaal verzameld dat toelaat niet alleen het verhaal van de arbeidsmigratie te documenteren, maar ook de leefomstandigheden (huisvesting, integratie in buurt en stad, in verenigingsleven en politiek), vrije tijd (sport, film, muziek, …) en religie. De impact van snel wijzigende communicatiemiddelen (brief, telefoon, audio cassettes, internet, Skype, Facebook) op de diaspora zal hier ongetwijfeld een belangrijke rol spelen. Ook wordt gespeurd naar de impact van migratie, modernisering en globalisering op religieuze feesten, geboorte-, huwelijk- en overlijden tradities.

Voorts wordt met het verzamelde materiaal een documentaire en rondreizende tentoonstelling gemaakt. Daarbovenop komt een publicatie en verschillende info-educatieve evenementen georganiseerd voor bijvoorbeeld Turkse jongeren die hun eigen erfgoed snel aan het vergeten zijn. Daarbovenop is het de bedoeling van met de educatieve momenten zowel de Vlaamse, Turks-Vlaamse bevolking en andere minderheden te bereiken. Er zal ook moeite worden gedaan om het project bekendheid te geven in Turkije zelf, in het bijzonder onder de Turkse migranten die zijn teruggekeerd naar Turkije. Samengevat: publieksgerichte resultaten: